Duch Izebel w rodzinach i w Kościele.

Publikuję bajkę Doroty Grzesiak, której przesłanie nasuwa skojarzenia z 8. wersetem 5. rozdziału biblijnej Księgi Objawienia:

"(...) [w Niebie znajdują się] złote czasze pełne wonności, którymi są modlitwy świętych." 

  

Piosenki nie umierają

Mila gładziła delikatnie palcem rude futerko. Po jej policzku spłynęła łza, potem druga i następna. Stworzonko, które jeszcze wczoraj wieczorem radośnie dokazywało, bawiąc się czerwoną włóczką, teraz leżało bez ruchu, nie reagując na głos i dotyk dziewczynki. A przecież zawsze, kiedy płakała, rudzielec ocierał się o nią i mruczał.

Mama Mili nie mogła mieć więcej dzieci, dlatego pięciolatka spędzała dużo czasu ze swoim kotem. W tej chwili wzięła bezwładne ciałko do rąk i ułożyła je ostrożnie na swoim podołku.

***

– Więc ona ma na imię Mila?

Bosa Dziewczyna w długiej spódnicy rozmawiała z Bogiem.

Często chodziła boso.

I często rozmawiała ze swoim Stwórcą.

„Chcę rozmawiać z Tobą tak, jak rozmawiał z Tobą Dawid” – takie marzenie było w jej sercu od dzieciństwa.

– Co chcesz, żebym zrobiła dla Mili? – zapytała teraz.

– „Życie i śmierć jest w mocy języka”.

– Wiem – uśmiechnęła się i zaczęła cicho nucić melodię niosącą życie.

***

– Mamo! – Krzyknęła Mila, śmiejąc się i szlochając jednocześnie. – Mamusiu! Mój kot! On…

***

Bosa Dziewczyna robiła to często. Prosiła Bożych Aniołów, żeby zanieśli śpiewaną przez nią melodię komuś, kto jej potrzebował. Dziś wieczorem przechadzała się po ogrodzie, a miękka, zroszona trawa uginała się lekko pod ciężarem jej stóp.

Myślała o kimś, kogo znała w dzieciństwie.

– Aniele – poprosiła – nie wiem, gdzie on teraz jest i jaki się stał, ale zanieś mu tę piosenkę, otul go nią jak ciepłym, czerwonym kocem. Niech ma dobre sny.

Słońce powoli zachodziło, czerwień i złoto łagodnie mieniły się w tańcu na nieboskłonie i łagodna była melodia, śpiewana przez Dziewczynę.

***

Wiele lasów dalej i wiele pól dalej mieszkał ktoś, kogo ogarnął Wielki Smutek. Tak było od dziesięcioleci, gdyż serce tego kogoś zostało złamane, gdy był jeszcze chłopcem. Czuł, że nie rozumie go nikt z ludzi. Czasem myślał, że być może rozumie go Stare Drzewo, ale Stare Drzewo nie mogło dać mu pocieszenia.

– Ciii… – szepnęła Bosa Dziewczyna. Piosenka, która mogłaby opatrzyć złamane serce, musiała zostać utkana z ciszy. Tak, są takie dźwięki, które muszą narodzić się z ziaren ciszy. Ziarno ciszy, kiedy obumrze, zrodzi melodię. Bosa Dziewczyna chodziła po łące i kołysała to ziarno w sobie.

***

„Niech będą dorodne i czerwone i niech ich będzie wiele” – myślała Dziewczyna. Śpiewała dla kobiety, która była jedyną żywicielką rodziny. Miała szklarnię, a w niej pomidory, z których musiała wyżywić gromadę wnucząt.

„Nie bój się, będziesz miała dobry plon” – śpiewała Dziewczyna melodię bez słów. Jeszcze chwila i piosenka będzie skończona, a ona poprosi Anioła-Posłańca, żeby zaniósł ją tam, gdzie trzeba.

***

„Ta piosenka będzie jak słoik miodu” – myślała Bosa Dziewczyna. Śpiewała tym razem dla kogoś, kto od wielu lat zanosił się gwałtownym kaszlem. Lekarze nie mogli mu pomóc i jego mama martwiła się tym bardzo.

A Dziewczynie robiło się ciepło na sercu, bo wiedziała, że potrafi zaśpiewać piosenkę, która uleczy chłopca i przywróci śmiech w jego domu.

I tkała się melodia; wiła się w powietrzu, złocista jak miód, lekka i zarazem mocna, przywracająca siły.

– Aniele mój, zanieś ją do chłopca, niech ma dobry dzień.

***

Co tak furkocze, co tak furkocze?

To Bosa Dziewczyna tańczy.

Wiruje z wyciągniętymi rękami, furkocze jej spódnica, a warkocze fruną w powietrzu. Dookoła niej krążą ptaki: gołębie, jaskółki, jemiołuszki.

Wszystko wiruje.

Wszystko się kręci.

Wszystko trwa.

[10.09.2025]